The Help gaat over vriendschap tegen de achtergrond van rassenscheiding in de jaren zestig in Jackson, Mississippi. Zonder veel geweld of politieke situaties te tonen, maar met veel emotie leren we alle vrouwen kennen. De actrices maken van elk van hun personages de spil in het verhaal. Vooral Viola Davis eist de aandacht op en verdient een Oscar voor haar ingetogen dramatische spel.

De kracht van 'The Help' is dat het geen politiek pamflet is. De toonzetting is soms geestig, maar ook ontroerend en confronterend. De vertolkingen zijn zonder uitzondering grandioos en ook de details geven zeer nauwkeurig de toenmalige tijdgeest in het zuiden van Amerika weer.

Schrijfster Kathryn Stocket verzamelde tientallen getuigenissen van door de blanke middenklasse onderdrukte Afro-Amerikaanse huismeisjes in het Louisiana van de sixties. Het boek, dat maandenlang de bestsellerlijst van de New York Times aanvoerde, verkocht meer dan vijf miljoen exemplaren wereldwijd. Ondanks het nogal schaarse budget - zo'n 25 miljoen dollar, behoorlijk weinig in een door zielloze CGI en migraine verwekkende Hollywoodfilms overheerste industrie - kostte de filmadaptatie bloed, zweet en tranen.

Toch kunnen regisseur Tate Taylor en de opmerkelijke hoofdrolspeelster Octavia Spencer (door het Amerikaanse magazine Entertainment Weekly uitgeroepen tot één van 25 grappigste Hollywoodactrices) op hun beide oren slapen. De film werd een sleeperhit in de States en gaf popcornprent 'Planet of the Apes' het nakijken in de Amerikaanse box office. Uitzonderlijk toch, voor een klassiek, bijna tweeënhalf uur durend melodrama waarin blanke mensen worden opgevoerd als burgerlijk bekrompen en onmenselijke types (check Bryce Dallas Howard als de groteske incarnatie van het Amerikaanse burgerfatsoen).

Om de problematiek van de onderdrukking van de kamermeisjes in het Diepe Zuiden aan de kaak te stellen slaat 'The Help' - net als in het gelijknamige boek - op een subtiele manier een humoristische-relativerende toon aan. De decors en kostuums, met perfect afgemeten voortuintjes en chique vrouwen in mantelpakjes, ademen het sixties-tijdperk van Martin Luther King uit. Dit alles wordt overgoten met een hypnotiserende score die bij vlagen herinneringen oproept aan Sam Mendes' 'Revolutionary Road'.

Taylor weet de balans te vinden tussen scherts, tragiek en onderhuidse raciale spanning. Dat levert eenoerdegelijk meeslependen authentieksixtiesdramaop met hartverscheurendevertolkingen van een sterrencast (aangevoerd door Emma "Easy A" Stone, Octavia "Being John Malkovich" Spencer en Jessica "The Tree of Life" Chastain). Eentje die op de lachspieren én op de traanklieren werkt.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit: de film die zich deze zomer de onverslaanbare keizer aan de Amerikaanse bioscoopkassa's mocht noemen was voor één keer geen migraine-oprispende actiepreut of infantiele prefabanimatie. Meer zelfs, de film in kwestie is een schets van de raciale spanningen in het Mississippi rond het begin van de jaren zestig. Uiteindelijk mag het geen verbazing heten dat deze 'The help' nét nu de box office aanvoert: in tijden waarin een zwarte president in het Oval Office huist is 'The help' een urgent, maar zoetgevooisd stukje geschiedschrijving over hoop, verandering en burgerrechten. Kortom... een 'Forrest Gump' voor de Obama-legislatuur. 

Centraal in 'The help' staat de ambitieuze Eugenia Phelan ('Skeeter' voor de vrienden) die na haar studies terug naar haar heimat trekt, het in raciale klassen opgedeelde Mississippi. Haar voormalige vriendinnen zijn nu bourgeoisietrutten die allemaal een zwarte huishoudster achter het fornuis hebben staan. Wanneer Skeeter besluit om de zwarte vrouwen te interviewen die zich inspannen voor blanken, stuit ze echter op verzet van het bourgeoisiekamp al krijgt ze almaar meer bijval vaeen meer dan verdienstelijk tussendoortje.n de zwarte matrones die eindelijk van zich af proberen te bijten.

Regisseur Tate Taylor levert met 'The Help' een strak geregisseerd melodrama af. De fotografie is voortreffelijk, de acteerprestaties zijn niet minder dan uitmuntend (onze kop eraf als de halve cast binnenkort niet beloond wordt met een Oscarnominatie) en de regie van debutant Taylor is smetteloos. Akkoord, het resultaat is klassiek, verassingen blijven uit en op de keper beschouwd is 'The help' een formulefilm die de geijkte paden volgt. Kortom: een publieksfilm, maar dan wel eentje met hart en tong op de juiste plaats en dat moet voor één keer geen helaas zijn. Bovendien krijgt regisseur Taylor nergens de neiging om een moraliserende of belerende vinger op te steken en weert de film de kleffe violen en de suikerzoete boeketmelodramatiek.

De lange speelduur was nergens voor nodig (de film klokt af op 146 minuten!) en in sommige nevenplots hadden regisseur en scenarist misschien beter de schaar gezet (altijd een oud zeer bij een literaire adaptatie) maar voorts is 'The Help' een evenwichtige en oerdegelijke crowdpleaser geworden die niet zonder reden de sleeperhit was van de Amerikaanse filmzomer. Kortom: